We slapen uit, ontbijten om 10u. Gisterenavond -terwijl ik aan deze blog werkte- zocht Niek uit wat we hier konden doen, en ze boekte een tour vandaag voor een apenpark, een reuzeschommel over de jungle (ik word heeeeeel blij van het idee alleen al) en rijstvelden. We vormen op veel vlakken een heel goed team; en ik ben haar dankbaar om het opzoek- en boekwerk.

Onze tour start straks om 14u, en de gids laat weten dat we vergezeld zullen worden door andere gasten. Ik vrees dat we niet ontsnappen aan de Hollanders, want in de straatjes hier hoor je meer Nederlands dan Indonesisch. We gebruiken het restje voormiddag voor een slentertochtje langs winkeltjes, en een goeie koffie. We lopen een beetje verloren in de overdaad aan indrukken; het is hier heel druk, en alles is dicht bij elkaar geduwd, waardoor teveel informatie tegelijk binnenkomt, zowel in ogen, oren als neus. Het is bevreemdend hoe je in een zijstraat kijkt, en een halve jungle ziet, en als je over je schouder kijkt, zie je een wirwar aan auto’s, fietsers, brommertjes, toeristen, shopjes, restaurantjes, … Het is wel heel mooi, en het valt me alweer op hoeveel meer oog voor detail Niek heeft dan ik, zij ziet zoveel meer, gaande van kleine ornamentjes in de gebouwen, tot offerandekes voor elke huis (deel van de Hindoegodsdienst), diertjes, beeldjes, interacties tussen mensen allerhande, …

Als we om 14u stipt in de taxi kruipen, blijken er 2 flamboyante Australische dametjes te zitten (toch geen Hollanders dus). We maken kennis, en trekken naar Monkey Forest. De naam zegt het zelf, het is een woud met aapjes. Het is moeilijk voor te stellen, maar het woud ligt in het centrum van de stad, en erdoor heen slingeren fietspaden, waarlangs de hele tijd brommertjes crossen. Dat fietspad blijkt een soort shortcut door de stad te zijn, wat niet onlogisch lijkt, gezien het verkeersinfarct non-stop doorheen de hoofdstraat van Ubud.

Het monkeygedeelte maakt z’n naam meer dan waar. In het woud leven 1200 aapjes, die duidelijk veel bezoekers gewoon zijn, en zich gewillig laten fotograferen. Niek is helemaal verliefd, en al helemaal bij de kleintjes met hun mama. Het is ook echt vertederend. Doorheen het woud staan verschillende tempeltjes, en onze gids geeft uitgebreid uitleg over het Hindoeïsme. De combinatie aan reusachtige oude bomen, oude gebouwen (de tempels werden blijkbaar al in de 9E eeuw gebouwd) en de vele aapjes maken het een indrukwekkende wandeling.

Na Monkey Forest trekken we iets verder Ubud uit, in de richting van de rijstterrassen, die op de steile heuvels zijn gebouwd. Maar voor we daar aankomen, houden we stop bij de Ubud Jungle Swings, of zoals Niek zegt; ‘hoe komen ze er hier toch bij van op zo’n plaats schommels te installeren?’ Het uitzicht is magnifiek; een dal middenin een tropisch woud, waar schommels van 10m hoog langs de flank zijn gebouwd. Jullie kennen me zo’n beetje, dat zijn dingen die me echt gelukkig maken. Het komt toch ergens in de buurt van de vliegen, en de bewegingen zijn traag en groots door de lange touwen. Wat een heerlijke ervaring! Niek begint er iets minder overtuigd aan, maar vindt het toch ook heel fijn, en al helemaal met zo’n uitzicht.

Op de terugweg krijgen we de kans om in een uitkijkhuisje over het dal uit te kijken -waar ik met graagte inklim-, en krijgen we 5 verschillende koffies en 5 verschillende soorten thee aangeboden. Wat een verwennerij!

Als afsluiter trekken we naar de rijstterrassen, die Unesco Werelderfgoed zijn. Voor wie de film of het boek kent, hier werd ook een deel van Eat Love Pray met Julia Roberts gefilmd. Onze gids geeft uitleg over het ingenieuze systeem van irrigatie hier over de plantages, en we kijken onze ogen uit, zowel over de schoonheid van de natuur, over het slimme systeem van de plantages, als over het licht dat langzaam maar zeker de dag naar de avond transformeert. Over het dal werden een aantal ziplines aangelegd, en we moeten lachen bij een systeem waarmee je op de fiets (!!) aan de overkant kan geraken. Waar blijven ze het halen?

Onderweg langs de straatjes zag ik gisteren een Seafood and Balinese kitchen restaurant, en ik stel Niek voor om daar te gaan eten. We gaan er helemaal voor, en bestellen een grote schaal met verschillende zeevruchten voor 2. Zoals in vele restaurantjes hier, zit een zanger met gitaar Westerse lovesongs af te steken, maar het moet gezegd; er is toch ruimte voor verbetering. Niek twijfelt tussen van ellende onder haar stoel kruipen, of gewoon meezingen. Bijhorend filmpje laat deze bijzondere mix zien (vergeet vooral je geluid niet op te zetten).

@Amani; dit is plan B na GKO, dus verwen haar daar maar goed 😉