Vandaag doen we het eerste stukje van onze terugtocht. Na het ontbijt pakken we onze koffers met wat extra zorg, ik denk weer beter na over wat straks bij handbagage en ruimbagage moet. We hebben licht, maar daardoor ook compact gepakt, en er is hier en daar een extra item aan onze bezittingen toegevoegd (voorlopig zijn daar ook nog schelpen en koraal bij, maar daar komt -naar alle waarschijnlijkheid toch- binnenkort verandering in), dus het wordt een beetje duwen in de valiezen.

Francoitje neemt aan het zwembad afscheid van het verste punt dat we bereikten, we trekken voor een laatste keer door de sympathieke straatjes van Gili Air, gaan op een plaatsje eten waar we niet eerder waren (ik zie op de kaart dat je daar kan ontbijten tot 17u, hoe zalig is dat!), en we worden weer eens schandalig verwend.

Zoals afgesproken staan we om 14.15u aan het haventje, voor de boot van 14.30u. We regelen onze ticketjes, betalen nog eens haventaks (uiteraard), Niek neemt afscheid van schelpen en koraal (éééccchhhttt waaaaarrr!!!!) en dan wachten we. En we wachten nog. Dan komt het nieuws dat de boot onderweg is, maar met een ‘beetje’ vertraging door de harde wind. De overzet zou normaalgezien 1,5u duren, maar we zouden blijkbaar beter op 2u rekenen, door lastige vaaromstandigheden. We bedenken opgelucht dat het een ontzettend goed idee was om deze overtocht al op zondag te maken, want als we dat nog morgen vóór onze vlucht hadden moeten doen, zou dat al meteen veel stress hebben opgeleverd. En terwijl we wachten op onze boot, vaart plots de Oceans5 uit (de boot waarmee we gingen duiken), met een stel duikers aan boord, en ik zie warempel mijn duikbuddy zitten. Mooie manier om afscheid te nemen van Gili Air!

De overzet is zonder meer spectaculair te noemen. In tegenstelling tot de kalme zee van het heengaan, is er nu harde wind, hoge golven en blèrende muziek die uit 2 boxen vooraan knalt. We bewegen mee op de golven, dansen mee op de muziek en genieten heel erg van de zon en het uitzicht.

Een uur later dan voorzien komen we aan in Pandangbai. We zochten op voorhand hoelang de rit naar Kuta is (1,5u zonder verkeer, 2u15min met verkeer). We worden bij de boot opgepikt door een kereltje van de shuttledienst en als ik hem vraag hoelang de rit duurt, zegt hij ‘4 hours and 30 minutes, madam’. Euh ???? Blijkt dat dat shuttlebuske ook nog langs Ubud en Sanur passeert. 'Maar niet getreurd madam, mits een upgrade krijgen jullie een snelle service, rechtstreeks naar Kuta'.

Niek en ik staan er een beetje knarsetandend bij (we hadden het niet eerder voor, maar dit voelt nu wel heel erg als oplichterij), en het is ons meteen heel duidelijk dat we sowieso een taxi nemen. Die 4,5u waarvan sprake is er in realiteit minstens 6u, dus daar beginnen we niet aan. We onderhandelen over de prijs, slagen erin er nog wat af te krijgen, en wringen ons -tergend traag en uiterst moeizaam- door het veel te drukke verkeer op Bali. Over de laatste 20km doen we meer dan een uur; het is echt gekkenwerk. Het is ondertussen duidelijk dat we écht de vlucht hadden gemist als we dit morgen hadden geprobeerd. Als we uiteindelijk bij ons hostel arriveren, zijn we 6u onderweg geweest, terwijl ons 3,5u was voorgehouden… Als we goed geteld hebben, is dit -op onze vliegtuigen na- ons 14e bed op deze reis.

Bon, eind goed, al goed dus! We gaan iets eten bij een eenvoudige, lokale Indiër, en dat levert onderstaand vrolijk dansje op.

Nog één keertje slapen, en dan vliegen we terug ❤

Dit is meteen ook het laatste verslag, behalve als over onze vliegreizen toch nog iets heel spectaculairs te melden zou zijn. Misschien post ik nog wat foto's van de respectievelijke luchthavens van Denpasar, Taipei, Munchen en Brussel, maar ik kan niets beloven.

Ik heb er heel erg van genoten om onze reisverhalen op deze manier bij te houden, en ik vond het erg fijn dat jullie zo enthousiast volgden en reageerden.

DANK JE WEL!